MIJN VERHAAL

Waarom wil ik al mijn kennis en ervaring met jou delen?  

Omdat ik ooit stond waar jij nu staat.  Verloren in het "gezondheids"bos en volledig het "voedings- en bewegings" noorden kwijt.

Mijn ouders zijn twee rasechte oermensen die dankzij hun sterke gestel letterlijk bergen kunnen verzetten.  Mijn broer en ik groeiden op met vaste eetmomenten, overvloedige porties en massa's koolhydraten.
Mijn moeder kookt goed en veel.  Het begon vaak al 's ochtends met pannenkoeken en verse chocolademelk :-)
Ik herinner me dat ik dan echt "mottig" op de bus naar school zat wegens het teveel aan suikers.

Ik voelde al heel snel dat die manier van eten niet bij me paste.  Echter, 35 jaar geleden was er nog heel weinig bekend over wat overdadige suiker/koolhydraat consumptie allemaal met je body & mind doet.  Het motto toen was; "wil je vermageren, dan eet je minder of beweeg je meer"

Reeds op 10-jarige leeftijd begon ik me te verzetten tegen wat er op mijn bord kwam en begon ik te experimenteren met "di-eten".   Zo at ik als tiener enkel een appel als ontbijt ipv de ontbijtgranen die op tafel stonden of de standaard 2 boterhammen waarvan 1 met met zout en 1 met zoet.  Tijdens de speeltijd om 10u was het al vechten om geen Leowafel te kopen.  Een gevecht dat ik vaak verloor, ...  De eerste stappen richting een onstabiele suikerspiegel waren gezet, ik was toen 13 jaar.

De disbalans in mijn suikerspiegel leidde regelmatig naar een aanval op de snoepkast.  In het geniep, want uiteraard mocht ik niet aan de koekjes komen als ik mijn bord met aardappelen, bloemkool in witte saus en dikke varkensworst niet had leeggegeten.

Ik lette er dan op dat ik enkel aan de pakjes zat die al open waren, anders zou mijn moeder "ontdekken" dat ik gesnoept had.
Zo groeide mijn negatieve relatie met eten die later in een regelrecht eetprobleem (eating disorder - binge eating) uitmondde.

Ik ben van nature gezegend met een stevige Kim Kardashian kont en een stel stevige "poten" eronder :-).  Wat nu "in de mode" is, was in de jaren '80 en '90 zeer afwijkend.  Vooral voor een meisje van 13-14j.  Herinner je je de supermodellen à la Kate Moss en Cindy Crawford nog?  Dát waren mijn rolmodellen.

Thuis werd er veelvuldig gewezen op mijn "afwijkend figuur" en ik haatte het!  Gaan winkelen met mijn moeder, die ondanks wat ze allemaal at een geweldig figuur heeft, was een drama.  Telkens weer werd ik erop gewezen dat ik anders was.  Dat ik een moeilijk figuur had.  Dat het niet gemakkelijk was om voor mij kleren te vinden die pasten. Jeansbroeken bestonden toen niet voor ronde billen en kleedjes pasten ofwel bovenaan ofwel onderaan.  Ik had maatje 40 op mijn billen en 36 aan de schouders en taille, ...

Ik spartelde en pruttelde om naar een diëtiste te mogen gaan omdat ik aanvoelde dat de voeding die ik thuis kreeg niet paste bij mijn lichaam maar het mocht niet.  "Als je wil vermageren moet je maar gaan sporten" zei mijn moeder.  

Omdat ik super graag beweeg op muziek was aerobics me op het lijf geschreven.  Ik begon zoveel te sporten als ik kon, wat me uiteraard hielp om het gewicht onder controle te houden en mijn vormen in shape.  

De relatie met eten werd er echter niet beter op,... Door het sporten begon ik mezelf te belonen en te straffen.  Ik mocht meer of anders eten als ik gesport had en niet of weinig eten als ik niet gesport had.  Die suikerspiegel kreeg het zwaar te verduren.

Dankzij het sporten ging het uiterlijk goed met me maar innerlijk en mentaal was ik vaak een wrak.  Geen zelfvertrouwen en onzeker over hoe ik eruit zag.  Torenhoge schuldgevoelens omdat ik het "niet onder controle" had.  Want hoe hard ik ook probeerde, ... het lukte me gewoon niet om van die snoep en suikers af te blijven.  Ik voelde aan mijn volledige body & mind dat ze slecht voor me waren maar het lukte me gewoonweg niet. 

Wat voelde ik me zwak en een mislukkeling.  Ik keek op naar de zelfzekere, slanke, slimme, populaire meisjes op school.  Ik stond in mijn hoofd mijlenver van ze af.  Wat in godsnaam moest ik doen om ook zo te zijn.  Wat moest ik doen om me te voelen hoe ik hen zag: zelfzeker, slank, slim en populair.  Ik wilde zo graag ook zo zijn.

Zo kabbelde het verder zonder te beseffen hoe verziekt mijn relatie met eten was.  Dankzij het consequent en vele sporten was er uiterlijk niets of weinig aan me te zien en over hoe ik me voelde werd niet gesproken.  Ik dacht gewoon dat ik zwak was en verkeerd "gebouwd'.

Het hoogtepunt of beter dieptepunt bereikte ik toen ik al een eindje in de dertig was. Na het abrupte einde van de zoveelste narcistische relatie was ik leeg.

Alles had ik gedaan om de beste versie van mezelf te zijn. Ik woog eindelijk 57kg, want ik liep 45km per week, reed 120km per week met de koersfiets en gaf 2 tot 4u per week groepstrainingen waaronder spinning en step.  Ik at vaak niet en dan weer veel te veel waarna ik steevast 10km ging lopen.  Ik herinner me dat ik toen dacht dé formule gevonden te hebben.

Natuurlijk moést ik van mezelf sporten want ik moést die 57kg behouden en mócht niet (veel) eten want dan zou ik nóg meer moeten sporten, etc, etc, etc

Het beheerste mijn gedachten vanaf ik opstond tot ik ging slapen.  Zelfs in mijn slaap was eten soms een topic.  Zo droomde ik ooit van boterhammen met kip curry, ...

"Moeten" en "niet mogen" was standaard in hoe ik voeding en beweging benaderde.  Vanuit een ongelooflijke strengheid naar mezelf toe, met de cijfers op de weegschaal en mijn kledingmaat in het achterhoofd nam ik vrijwel alle beslissingen.  Zelfs mijn sociale leven werd erdoor beïnvloed.

Maar ik werd geprezen voor mijn mooie figuur, strakke billen, mooie benen en platte buik, dat was het toch allemaal waard dan?

Tot dus dat moment dat ik koudweg ingeruild werd voor een vrouw die 5 jaar jonger, 10 cm groter en 5kg lichter was dan mezelf.

Toen was mijn eerste gedachte dat wat ik ook zou doen, het nooit goed genoeg zou zijn.  Het licht ging langzaam voor me aan toen ik besefte dat het vooral in mijn eigen hoofd was dat het "nooit goed genoeg" was.

In de periode na die verschrikkelijke relatiebreuk raadde mijn broer me de voedselzandloper aan.  Geen koolhydraten was het voornaamste dat ik eruit onthield.  Toen ging het pas echt goed fout want ik sportte nog steeds op hetzelfde niveau maar ik zou dus voortaan geen koolhydraten meer eten.  Over vervangen door onverzadigde vetten en eiwitten wist ik toen nog helemaal niks af.

Ik wist niks over de omzetting van energie door pancreas of lever of vet- of suikerverbranding.  Ik dwong mijn lichaam door te sporten om energie te verbranden maar vulde de reserves niet aan.  Die suikerspiegel kreeg het toen pas echt goed te verduren.

In die periode ben ik helemaal overstag gegaan in momenten dat ik naar de supermarkt of nachtwinkel reed om latten chocolade, ijscrème en/of appelcake te kopen.  Ik at het allemaal op.  In 1 keer.  Een doos Leonidas pralines van 500gr.  Op 1 avond erdoor.  

Op een nacht lag ik wakker omdat ik weer zoveel had gegeten dat ik mijn vetcellen bijna per seconde voelde zwellen.  Ik zocht op mijn telefoon naar therapeuten voor eetproblemen en kwam bij de UZ Gent terecht.  Daar deden ze toevallig op de volgende dag vrije consultaties.  Ik meldde me ziek op mijn job en ging in de wachtkamer zitten.  Het was een zonnige dag en ik was volledig in het zwart gekleed.  Een jonge psychologe stond me te woord en verwees me door naar een psycholoog én een diëtiste in mijn buurt.

Met de psychologe ging ik terug in de tijd.  De tijd van mijn moeder.  Het niet goed genoeg zijn.  Het perfectionisme om anderen te pleasen.  De lat telkens weer hoger en verder leggen.  De partners die me niet waardeerden maar me gebruikten om zichzelf te verbeteren.
Met de diëtiste leerde ik terug eten.  3 volwaardige maaltijden per dag.  Terug gewone normale kost.  Uiteraard liet ik de bechamel saus weg en at ik geen volledige maar een stukje worst maar ik at wel terug.  In combinatie met het eetprobleem dat uiteraard niet onmiddellijk van de baan was ging mijn gewicht naar +70kg.  Nooit had ik zoveel gewogen!  Maar ik kon het aan.  Ik werkte aan mezelf en de stappen die ik zette voelden aan als de juiste.

In die periode leerde ik ook de man kennen die later zelfmoord pleegde.  Hij aanvaardde wie ik was en moedigde mijn proces aan.  Langzaam aan at ik terug normaal en kon ik beter en beter weerstaan aan de suikers.  De eetbuien verdwenen, er kwam rust in mijn body & mind.  Een volledig jaar zonder suiker volgde waarna ik ook in staat was de snelle koolhydraten te vervangen of schrappen zónder dat dit een giga invloed op mijn suikerspiegel en energie niveau had.  Want ik had wel geleerd om te eten.  Geen maaltijden over te slagen en vooral om mezelf te voeden in functie van mijn beweging.

Hierdoor herstelde mijn gewicht zich terug naar 59kg.  Dat weeg ik nu nog steeds.

Na de zelfmoord van mijn toenmalige partner was ik bang dat ik terug afhankelijk van suikers zou worden.  4 jaar was het nadat ik het probleem aangepakt had.  Mijn vrees was echter onnodig.  Ik was niet meer suiker- of eetverslaafd.  Zelfzorg was in de plaats gekomen.  Vanuit een drang om nóg beter voor mezelf te zorgen schoolde ik me toen om tot gezondheidscoach.  Waar ik zoveel leerde over de werking van de body & mind!  Op een holistische manier met voeding, beweging én mindset omgaan.  Het lichaam is immers 1 geheel. 

Mijn ervaringen gekoppeld aan de kennis die ik opdeed wil ik met jou delen!  Hiermee wil ik je het hobbelige parcours dat ikzelf aflegde besparen. 

Met de juiste info, concrete aanpak en persoonlijke begeleiding op zowel psychologisch als fysiek vlak (iets waarvoor ikzelf naar twee verschillende therapeuten ging) ga je écht met energieke stappen naar verandering en verlos je jezelf van de suikerdrang.

Omdat het me altijd al stoorde dat ik bij die therapeuten, vooral bij de diëtiste, die me moest helpen met mijn gewicht, een uur op een stoel moest zitten deed ik nog een extra opleiding tot natuurcoach.  

Al wandelend in de natuur begeleid ik je naar nieuwe inzichten, zelfliefde en blijvende verandering in je denkpatronen.

Een product dat ik toen ontwikkelde is een mengeling van noten, zaden en pitten.  Omdat ik niet dagelijks met 11 verschillende verpakkingen in mijn keuken wilde staan rommelen mengde ik ze vooraf.  Ik leerde tijdens mijn opleiding dat noten, zaden en pitten echter niet altijd volledig door ons spijsverteringstel opgenomen worden.  Daarom begon ik ze fijner te malen.  Niet tot poeder, wel tot een strooibaar geheel met een crunchy bite.  Ik gebruik dit product zelf al sinds pakweg 2010.  

Tijdens de corona pandemie, ergens rond 2020 begonnen mijn klanten ernaar te vragen en liet ik hen kennis maken met wat ik dagelijks aan mijn yoghurt, havermout of gezonde baksels toevoeg.  VITAMIXE werd geboren.

Sinds 3 juli 2026 is VITAMIXE een geregistreerd merk en hét supplement dat je dagelijks wil gebruiken voor een stabiele suikerspiegel, vlotte stoelgang en als basis voor je gezonde levensstijl.

Heb je vragen over suikerdrang, eetprobleem of zie je gewoon door de bomen het bos niet meer om een gezonde levensstijl in body & mind te bekomen?

Neem dan contact met me op.  Samen bekijken we waar je concreet tegenaan loopt.

Boek HIER jouw vrijblijvend verkennend gesprek

Ik bekijk graag samen met jou hoe jij naar een BLIJVEND VITAAL leven met een gezond gewicht en een gezonde relatie met voeding en beweging kan gaan.

Wil je alvast zelf aan de slag om je zelfliefde te doen groeien als basis om de suiker- en eetverslaving vaarwel te zeggen?

Dan is het ZELFLIEFDE WERKBOEK helemaal iets voor jou!

Schrijf je zeker in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte van mijn programma's en aanbiedingen.

Ik kijk ernaar uit van je te horen (een comment op deze blog mag ook) en jouw verhaal te leren kennen.  Geloof erin dat je niet hoeft te blijven waar je nu bent.  Het is mogelijk om jezelf te verlossen.  Vertrouw erin dat je dankzij de juiste begeleiding echt die verandering mogelijk kan maken.

Liefs,
Peggy